O gece ne kadar güzeldi mehtap,
Gönülden fışkıran nağmeler gibi.
Rûhumu yıkayan bir seldi mehtap,
En tatlı ilk ve son bûseler gibi.
O gece o müthiş deniz durgundu,
Ömründe susmayan rüzgar yorgundu,
En kara gönüller aya vurgundu
Leylâ’yı içinde bulan er gibi.
O gece zevkini duydum hayatın,
Sırrını anladım mükevvenâtın.
Gönlümde yıkılan bir kâinatın,
Sesini işittim giryeler gibi.
O gece hayatım sanki masaldı,
Şuûrum o anın içinde kaldı,
Kalbime ışıktan bir füsun doldu
İnsanı çıldırtan handeler gibi.
O gece felekten bir gece çaldım,
Ömrümde son defa bahtiyar oldum;
Ölürken yaşadım, yaşarken öldüm,
Ve sustum, sükutu besteler gibi.
O gece ne kadar güzeldi mehtap,
Sandım ki rûhumda yükseldi mehtap,
Gönlümü yıkayan bir seldi mehtap,
Rüyada çalınmış bûseler gibi.
O gece gönlüm de aya vuruldu,
İçimde küllenen ateş dirildi.
Dünyada ne varsa yere serildi,
“O” kaldı... Kalbimi seyreder gibi.
O gece sevgim coşkun ırmaktı,
Kalbimden taşarak o kalbe aktı;
........................................................
Gözlerime en keskin bakışla baktı:
”Ben de seni Atsız, ben de ....” der gibi...
Gönülden fışkıran nağmeler gibi.
Rûhumu yıkayan bir seldi mehtap,
En tatlı ilk ve son bûseler gibi.
O gece o müthiş deniz durgundu,
Ömründe susmayan rüzgar yorgundu,
En kara gönüller aya vurgundu
Leylâ’yı içinde bulan er gibi.
O gece zevkini duydum hayatın,
Sırrını anladım mükevvenâtın.
Gönlümde yıkılan bir kâinatın,
Sesini işittim giryeler gibi.
O gece hayatım sanki masaldı,
Şuûrum o anın içinde kaldı,
Kalbime ışıktan bir füsun doldu
İnsanı çıldırtan handeler gibi.
O gece felekten bir gece çaldım,
Ömrümde son defa bahtiyar oldum;
Ölürken yaşadım, yaşarken öldüm,
Ve sustum, sükutu besteler gibi.
O gece ne kadar güzeldi mehtap,
Sandım ki rûhumda yükseldi mehtap,
Gönlümü yıkayan bir seldi mehtap,
Rüyada çalınmış bûseler gibi.
O gece gönlüm de aya vuruldu,
İçimde küllenen ateş dirildi.
Dünyada ne varsa yere serildi,
“O” kaldı... Kalbimi seyreder gibi.
O gece sevgim coşkun ırmaktı,
Kalbimden taşarak o kalbe aktı;
........................................................
Gözlerime en keskin bakışla baktı:
”Ben de seni Atsız, ben de ....” der gibi...
Hüseyin Nihâl ATSIZ
1933
