Son devrin moda icraatı oldu kınamak!..
Ne bir riski var, ne zerre külfeti... Masrafsız...
Fayda sağlamasa da, sorumluluğu az... Zararsız...
Dolayısıyla; yerli-yersiz, yetkili-yetkisiz, vakitli-vakitsiz kınıyoruz!..
Fikrimiz mi yok? Çözüm mü getiremedik? Çaremiz mi kalmadı? Kınıyoruz!..
Tepkilerimiz törpülendi... İnancımız kayboldu... Özgüvenimizi yitirdik... Kınıyoruz!..
Etkin ve yetkin ağızlarca kronik kınama sendromu yaşıyoruz...
Laf olsun, torba dolsun hesabı konuşuyoruz!..
Kınamaca, kıvırtmaca, kandırmaca...
Kahrolmacaya alışıyoruz!..
***
Halk olarak elimiz, dilimiz bağlı...
Aldığımız haberlerle yüreğimiz dağlanıyor...
Kızılpençe iÇİNde can çekişiyor Doğu Türkistan, Uygur kardeşlerimiz acıyla kıvranıyor...
Tek suçları Türk olmak, İslam’a inanmak ve insanca yaşamayı arzulamak...
An yok ki, kanlı bedenler görmesin gözlerimiz, acı çığlıkları kulaklarımız duymasın!..
Urumçi’de başlayan olaylar tüm şehirlere sıçramış durumda... Ölüm, bir nefes gibi Uygur Türklerinin ensesinde dolanıyor... Ne kadın-çocuk dinliyor kâfir, ne genç-ihtiyar!.. Yakaladığının üstüne yırtıcı hayvan iştahıyla abanıyor...
Sokaklar kan gölü, kundaklanmış evler yanıyor... Yağmur gibi yağıyor kör kurşunlar, rasgele canlı hedefler parçalanıyor... Haritadan siliniyor Ata yurt, Türklerin kökü kazınıyor...
Bu nasıl kin? Bu nasıl nefret? Alenî katliam, resmen vahşet!..
Hani dünya? Nerede hakları kendilerinde mahfuz insancıklar?
Dev demokrasi havarileri? Barış elçisi beybabalar?
Ya içimizdeki güvercin sıtmalılar?
Hepsi yan’dan çarklılar?
Hakikat o ki; acının ortak tesiri yok!..
Herkes kendi ölüsüne ağlıyor...
***
Peki biz ne yapıyoruz?
Ağız dolusu esefle kınıyoruz!..
Acizliğimizden mi? Güçsüzlüğümüzden mi? Yoksa umursamazlığımızdan mı? Yok!..
Adet işte!.. Aymazlığa alışageldik... Ayıplıyoruz...
Kızıl cellatlar göz koymadı oydu, boğaz bırakmadı kesti, yaş-baş demedi dağıttı...
Yayıldığımız ceylan derisi yumuşak yerlerimizde ağzımızın içiyle mırıldanıyoruz...
Oraya gidince en havalısından göbek, dönünce de nutuk atıyoruz...
Eli kanlı zalimleri dize getiriyoruz böylece, güya utandırıyoruz...
Aslında utanması gereken kılını kıpırdatmayan biz olmalıyız...
Türklüğünden... Müslümanlığından... Hâsılı insanlığından...
Çünkü; ilgisizliğimize sebep dünyaca kınanan biziz!..
Bizi bu durumlara düşürenler utansın!..
Halimizden nefretle yakınıyorum!..
***
Ve haykıran yüreğimle diyorum ki;
Dilerim ki sen hep gül
Ben ağlarım Türkistan
Azat yaşa bengi yıl
Ben ölürüm Türkistan...
Öz özden kalmaz ayrı
Yabanın olmaz hayrı
Halini senden gayrı
Ben bilirim Türkistan...
Bi dök helem içini
Neymiş bilem suçunu
Cümle âlem piÇin’i
Ben bölerim Türkistan...
Bu ne zalım kargaşa
Hasret kaldım kardaşa
Korkmam varım savaşa
Ben gelirim Türkistan...
Tanrı dağın uludur
Başı duman doludur
Turan iller yoludur
Ben bulurum Türkistan...
Bozkurtlar geçer öne
Götürür kutlu güne
Demirden dağı gene
Ben delerim Türkistan...
Darda kalır başın oy
Çatlar sabır taşın oy
Akar kanlı yaşın oy
Ben silerim Türkistan...
Acun sarmaz acını
Destek vermez gücünü
Durmaz Türk’ün öcünü
Ben alırım Türkistan...
Duam Uygur nefere
Hak erdirsin zafere
Gök bayrağı göndere
Ben salarım Türkistan...
Gözler görsün yazımı
Kulak duysun sözümü
Hem söyler, hem sazımı
Ben çalarım Türkistan...
Ali YAŞAR
09.07.2009
